Χθες βράδυ βρεθήκαμε στη μουσική σκηνή "Μετρό" και απολαύσαμε ένα συγκινητικό αλλά και αλέγκρο πρόγραμμα από δύο κυρίες με μαγευτική φωνή αλλά και ψυχή! Ο λόγος για την Τάνια Τσανακλίδου και τη Μάρθα Φριντζήλα, που φέτος ανταμώνουν κάθε Δεύτερα και Τρίτη και χαρίζουν βραδιές με χρώματα κι αρώματα από τον "μπαξέ" τους!Το πρόγραμμα ξεκινάει αρκετά νωρίς εξαιτίας του ότι πρόκειται για καθημερινή κι έτσι γύρω στις εννιάμιση, η Τάνια και η Μάρθα ανέβηκαν στη σκηνή σαν δυο μικρά κοριτσάκια που συναντήθηκαν για να παίξουν μαζί! Το σκηνικό λιτό, με μοναδικά αντικείμενα να ξεχωρίζουν, το επιβλητικό πιάνο στα αριστερά και ένα δερμάτινο φούξια ανάκλιντρο, που πάει ασορτί με τα φούξια λουστρίνια της Τάνιας, τα οποία όπως η ίδια μας εξομολογήθηκε, ήταν η αιτία που την έκαναν να δουλέψει και φέτος!Το γιατί καλύτερα να το ακούσετε από την ίδια όταν την επισκεφθείτε!
Μας υποδέχτηκαν λοιπόν στο σπιτικό τους και ξεκίνησαν την ξενάγηση από το μπαξέ τους, τραγουδώντας "Βουνό με Βουνό" και "Γεια σου κύριε Μενεξέ" και στη συνέχεια αφού η Τάνια μας εκμυστηρεύτηκε το θαυμασμό της για τη Μάρθα, το σκηνικό της γνωριμίας τους και το πόσο καιρό την "κυνηγούσε" για να τραγουδήσουν παρέα, μας την εμπιστεύτηκε για να την απολαύσουμε για λίγο μόνη της. Η αλήθεια είναι πως δεν είχαμε ξαναδεί τη Μάρθα σε live και ήταν μια πραγματική αποκάλυψη, η οποία μας έκανε να καταλάβουμε, γιατί η Τάνια ήθελε τόσο να δουλέψει μαζί της. Πρόκειται για μια καλλιτέχνιδα και όχι απλώς για ερμηνεύτρια. Η φωνή της συγκλονιστική, σου εμπνέει μια δύναμη και ταυτόχρονα μια ευαισθησία! Η ερμηνεία της μας άγγιξε αμέσως, πότε παιχνιδιάρικα και πότε συγκινητικά όπως και οι επιλογές των τραγουδιών που μας χάρισε.
Έπειτα, ήταν η ώρα της Τάνιας! Ξεκίνησε με μια μικρή εξόμολόγηση στο φούξια "ντιβάνι" της και άρχισε να τραγουδά. Δεν έχει νόημα να αναφέρουμε το ποια κομμάτια είπε, αφού μας τα χάρισε όλα με τη γνωστή της γενναιοδωρία!
Η συνέχεια ανήκε και στις δυο τους. Πότε με σκέρτσο πότε με μια γλυκειά θλίψη, ακούσαμε όλα τα αγαπημένα από Χατζιδάκη, Λοϊζο, Λάγιο, Κραουνάκη και άλλους σπουδαίους δημιουργούς.
Μετά από ένα μικρό διάλλειμμα, ανέβηκαν οι τόνοι και μπήκαμε όλοι για τα καλά στο μεγαλείο τους! Συναίσθημα και πάθος δοσμένα με τέτοια απλότητα και τέτοια ευκολία κι από τις δυο, που δε μπορούσες παρά να αφεθείς κι εσύ ελεύθερος και να τραγουδήσεις μαζί τους "Γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια..." και "Φωτιά και δύναμη...καρδιά τρελή κι αδύναμη", "Την ώρα που γενιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες..." και τόσα πολλά ακόμα!
Το πιάνο στα χέρια του Τάκη Φαραζή και το ακορντεόν στην "αγκαλιά" του Παναγιώτη Τσεβά, ήταν η ιδανικότερη συνοδεία σε αυτό το μουσικό τους ταξίδι και ενέτειναν ακόμα περισσότερο το συναίσθημα της βραδιάς, η οποία ολοκληρώθηκε κοντά στη μία και μας άφησε ταυτόχρονα γεμάτους αλλά και με τη γλυκόπικρη ανάγκη για λίγο ακόμα... που θα μας κάνει να επιστρέψουμε!
Πάρτε μια μικρή γεύση....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου