Συνέντευξη του Don Airey των Deep Purple

Από http://www.rockpages.gr

Φανταστείτε το εξής…η ομάδα του Rockpages κατάκοπη από την περιπλάνηση και τα ψώνια στην Αγγλική πρωτεύουσα –για να μην προσθέσουμε και το ταξίδι από το Birmingham,την οκτάωρη ορθοστασία και τη συναυλία των Metallica- στο δωμάτιο του ξενοδοχείου-παιδομαζώματος περιμένει τον Don Airey για συνέντευξη. Τα λάφυρα και οι «ευκαιρίες» μπορόυν να περιμένουν για λίγο μέσα στα κουτιά τους, ενώ αν και στην ώρα μας, βρίσκουμε τον Don να μας περιμένει στο lobby. Αφού παραγγείλαμε το τυπικό Βρετανικό ρόφημα μιλήσαμε μαζί του για…την Ελλάδα, σαν συχνός προορισμός για τις διακοπές του, μάλιστα μας αποκάλυψε ότι φέτος θα φέρει ολόκληρη την οικογένεια του σε ένα από τα νησιά μας, τη μουσική και κάποιες από τις άπειρες συνεργασίες που έχει κάνει στη μεγάλη καριέρα του. O Don μας έδωσε την εντύπωση ενός απλού ανθρώπου με πολύ δύναμη και χιούμορ. Ενώ, όταν δεν τον διακόπταμε μας έλεγε πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες και ξεστόμιζε συνεχώς ατάκες…Συνέντευξη στους εκδρομείς του Λονδίνου: Γιάννη Δόλα, Σάκη Νίκα και Δημήτρη Καζαντζή…

Rockpages.gr: Τι κρατάει το συγκρότημα τόσα χρόνια;

Don: Η μουσική και τα λεφτά

Rockpages.gr: Τι έρχεται πρώτο;

Don: Η μουσική φυσικά! Πρέπει να σου αρέσει αυτό που κάνεις. Για να είσαι καλός πρέπει να το απολαμβάνεις. Γι’ αυτό θα σε πληρώνει και ο κόσμος. Αυτό είναι το θέμα, να κάνεις τον κόσμο να σε πληρώνει για να παίζεις. Ξεκινάς να το κάνεις, συνεχίζεις και αν είσαι επιτυχημένος δεν το αφήνεις να σταματήσει.

Rockpages.gr: Είναι δύσκολο να ζεις από τη μουσική;

Don: Δεν θα το συνιστούσα σε κανέναν! Υπάρχει ένα τραγούδι από ένα παλιό Αγγλικό θεατρικό έργο, το “Don’t Put Your Daughter On The Stage Mrs. Whorthington” –μην ανεβάσεις την κόρη σου στη σκηνή κυρία Whorthington- (μας το τραγουδάει και λίγο!), γιατί η ζωή είναι σκληρή. Έχει πολλά πάνω, αλλά ακόμα περισσότερα κάτω. Γι’ αυτό πρέπει να είσαι προσεκτικός. Όταν είσαι κάτω και ανεβαίνεις πάλι πάνω, εκεί, είναι δύσκολο να τα καταφέρεις. Ας πούμε, μια πενταμελής μπάντα έχει προβλήματα με τις σχέσεις των μελών και το γεγονός ότι είναι συνέχεια όλοι μαζί. Είναι δύσκολα! Δεν είναι μια δουλειά, όπου στο τέλος την ημέρας πας σπίτι σου, αλλά, είσαι σε μια rock’n’roll μπάντα και είσαι στο δρόμο, ο ένας πάνω στον άλλο. Πρέπει να διαπραγματεύεσαι…και ξέρετε ο κόσμος παλιότερα συμπεριφερόταν πολύ άσχημα. Όταν είχα κενό στο πρόγραμμά μου δούλευα στο θέατρο γράφοντας μουσική. Οι άνθρωποι του θεάτρου, οι ηθοποιοί, έπρεπε να τα πάνε καλά μεταξύ τους και το ίδιο συμβαίνει και στη μουσική. Πλέον, όλοι έχουν μάθει να φέρονται επαγγελματικά και να τα πάνε καλά μεταξύ τους, οπότε τα πράγματα έχουν γίνει πιο εύκολα…από την άλλη βέβαια, τον παλιό καιρό είχε και τρομερή πλάκα…όλη αυτή η τρέλα, η παράνοια…αυτή η πλευρά μου λείπει κάπως.

Rockpages.gr: Ανέφερες πριν από λίγο ότι το πιο δύσκολο πράγμα στη μουσική είναι όταν πέφτεις και προσπαθείς να ξανανέβεις. Για σένα ποιο ήταν το πιο δύσκολο σημείο στην καριέρα σου; Πότε έπεσες τόσο πολύ;

Don: Όταν αρρώστησε ο γιος μου ήταν πάρα πολύ δύσκολα. Αυτό ήταν μεταξύ 1992 και 1995. Έμεινα εκτός για τρία χρόνια και ξέρετε, αν μείνεις ένα χρόνο εκτός, σου παίρνει δυο χρόνια για να επιστρέψεις εκεί που ήσουν. Πραγματικά, εκείνο τον καιρό δεν τα πήγαινα καθόλου καλά. Όλη την ώρα την περνούσαμε στο νοσοκομείο, ο γιος μου ήταν σε αναπηρικό καροτσάκι, ψάχναμε γιατρούς και ειδικούς…αλλά ευτυχώς όλα πέρασαν, σαν θαύμα! Και μάλιστα, τώρα δουλεύει για μένα. Είναι ο τεχνικός μου στα keyboards…

Rockpages.gr: Μα, εσύ είπες ότι δεν θα συνιστούσες σε κανέναν να εμπλακεί στη μουσική…

Don: Ε, ναι! Αλλά, τα πράγματα ήρθαν έτσι…ξεκίνησε για δυο εβδομάδες. Είχε μείνει χωρίς δουλειά και τον ρώτησα αν θα του άρεσε. Ξεκίνησε να δουλεύει και μετά από μόλις μια μέρα του πρότειναν να συνεχίσει γιατί ήταν καλός. Μου έκανε εντύπωση! Μάλιστα, σε μένα έκανε περισσότερο εντύπωση απ’ όλους! (γέλια)

Rockpages.gr: Πόσο διαφορετικός θα έλεγες ότι είσαι από τον Jon Lord;

Don: Εσείς να μου πείτε (γελάει)! Εγώ θα έλεγα ότι είμαι πιο πολύ του synthesizer από τον Jon και ίσως περισσότερο πιανίστας. Αυτή πιστεύω ότι είναι η βασική μας διαφορά. Επίσης, εκείνος συνήθως ασχολείται με ένα πράγμα, ενώ εγώ κάνω πολλά. Έχω κάνει ενορχηστρώσεις, έχω γράψει μουσική για το θέατρο, για την τηλεόραση, έχω διευθύνει ορχήστρες, έχω παίξει σολο…

Rockpages.gr:…και έχεις παίξει και με άπειρα συγκροτήματα, ενώ ο Jon με λίγα…τους Deep Purple, τους Whitesnake…

Don: Νομίζω ότι έχω παίξει σε παραπάνω από 250 άλμπουμ στην καριέρα μου! Όταν ήμουν σε περιοδεία με τον Ulil Jon Roth και τον Satriani, σε μια έκδοση του G3, με πλησίασε ο Joe και μου είπε «Don, κάποιος έχει έρθει να σε δει με ένα καρότσι» και όντως, ο τύπος είχε ένα καρότσι γεμάτο δίσκους. Πρέπει να είχε γύρω στους 140! Βάλαμε ένα τραπεζάκι και τους υπέγραψα όλους μετά τη συναυλία!

Rockpages.gr: Αλήθεια, θυμάσαι το πρώτο σου αυτόγραφο;

Don: Ναι! Ήμουν στη γενέτειρά μου, το Sunderland, μόλις είχα πάει στους Hammer του Cozy Powell (1974) και μας είχε δείξει και η τηλεόραση, στο “Top Of The Pops”. Έρχεται λοιπόν μια κοπέλα με στυλό και χαρτί και με ρωτάει: «είσαι ο αδερφός του Keith Airey;», ο αδεφός μου, ο Keith, έπαιζε κιθάρα σε ένα συγκρότημα στο Sunderland, οπότε της λέω «Ναι, εγώ είμαι!» και μου λέει «μπορείς να πάρεις ένα αυτόγραφο για μένα;». Οπότε, το πρώτο αυτόγραφο που μου ζήτησαν, δεν ήταν το δικό μου, αλλά του αδερφού μου, το οποίο μάλιστα πήρα και ταχυδρόμησα! (γέλια)

Rockpages.gr: Έχεις παίξει λοιπόν σε τόσα πολλά άλμπουμ, αλλά έχεις κάνει μόνο δυο σόλο άλμπουμ, το “K2”(1989) και το “A Light In The Sky” (2008). Αυτό συνέβη επειδή ήσουν τόσο απασχολημένος να παίζεις σε άλμπουμ άλλων, που δεν είχες χρόνο να ηχογραφήσεις ένα δικό σου;

Don: Λοιπόν, όταν είσαι τραγουδιστής, ή κιθαρίστας και λες ότι θες να κάνεις ένα σόλο άλμπουμ η εταιρεία θα σου πει «Ναι! Τέλεια!» Όταν όμως είσαι ο πληκτράς θα σου πουν «Εεεε, δεν ξέρω». Το πρώτο πράγμα που με ρώτησε και η MCA και η Mascot ήταν ποιος θα παίζει κιθάρα στο άλμπουμ. Αυτό τους ενδιέφερε…

Rockpages.gr: Υπάρχουν κάποιοι λόγοι που θα σε κάνουν να μην συνεργαστείς με ένα καλλιτέχνη, ή συγκρότημα;

Don: Υπάρχει μια διάσημη ιστορία με τον Tim Rice, που δούλευε για πολλά χρόνια με τον Andrew Lloyd Webber, ο οποίος λέγεται ότι στον τηλεφωνητή του έχει το εξής μήνυμα: «Καλέσατε τον Tim Rice, αυτή τη στιγμή απουσιάζω, αλλά δέχομαι!» (γέλια). Έτσι πρέπει να λειτουργείς στη μουσική βιομηχανία, δεν λες όχι, εκτός κι αν είναι κάτι γελοίο, που δεν αξίζει. Με αυτόν τον τρόπο θα προχωρήσεις. Διότι, αν λες «εγώ δεν το κάνω αυτό» περιορίζεις τον εαυτό σου και δεν θα κρατήσεις πολύ. Γιατί δεν μπορείς να δεις τον εαυτό σου όπως σε βλέπουν οι άλλοι. Έτσι, θα παίρνεις δουλειές και αν μπορείς να ακούσεις κάτι περισσότερο, ή να τους δώσεις κάτι παραπάνω, τότε θα σε προτιμούν και θα σε πληρώνουν. Έτσι παίζεται το παιχνίδι…

Rockpages.gr: Ποια συνεργασία σου έχεις απολαύσει περισσότερο και έχεις τις πιο ωραίες αναμνήσεις;

Don: Το πρώτο άλμπουμ του Cozy Powell, το “Over The Top”(1979) ήταν μια πάρα πολύ όμορφη εμπειρία! Είχαμε τους Jack Bruce, Gary Moore, Clem Clemson, Bernie Marsden, ένα σωρό καλεσμένους, και περάσαμε πολύ ωραία. Πραγματικά, ήταν πολύ απολαυστικό να ηχογραφείς με τον Martin Birch. Τα περισσότερα άλμπουμ είναι διασκεδαστικά. Πολύ λίγα δεν ήταν. Πάρα πολύ λίγα! Είχα μερικές όχι και τόσο ευχάριστες εμπειρίες, αλλά τελικά όλα είναι μέσα στο παιχνίδι…

Rockpages.gr: Μέχρι στιγμής έχεις ηχογραφήσει δυο άλμπουμ με τους Deep Purple, το “Bananas” και το “Rapture Of The Deep”, ποιο από τα δυο νομίζεις ότι έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να αντέξει τη δοκιμασία του χρόνου;

Don: Από θέμα ήχου, θα έλεγα ότι το “Rapture…” ήταν ένα φοβερό άλμπουμ. Αλλά, και το “Bananas” ήταν ένα πολύ καλό άλμπουμ. Πέρασα πολύ καλά. Είχαμε κλείσει ένα μεγάλο στούντιο στο LA, μέναμε στο Burbank, είδα ένα σωρό παλιούς φίλους. Τα sessions ήταν απολαυστικά και ο Michael Bradford ένας τρομερός παραγωγός για το συγκρότημα, μας βοήθησε πολύ όλους, ιδιαίτερα τον Ian Gillan, αλλά και μένα με έκανε να θέλω πάρα πολύ να παίξω και του είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Από την άλλη οι ηχογραφήσεις για το “Rapture Of The Deep” δεν είχαν και τόσο πλάκα…το άλμπουμ είναι υπέρ-πλήρες, κατά την άποψή μου, αλλά από την άλλη όταν έχεις κάτι σαν κι αυτό που έχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον σε κάθε κομμάτι…

Rockpages.gr: …και ήταν πιο θαραλλέο…

Don: …σίγουρα είναι πιο heavy. Το “Bananas” ήταν πιο εμπορικό, αυτή την κατεύθυνση έδωσε η εταιρεία στον παραγωγό, το μάνατζερ και το συγκρότημα. Πιστεύω ότι αυτή ήταν μια λάθος κίνηση. Ενώ, από την άλλη, για το “Rapture…” πήγα κατευθείαν στον Michael (Bradford) και του ζήτησα να ανεβάσει την ένταση του Hammond. Μάλιστα, χρησιμοποίησα ενισχυτές κιθάρας για τα πλήκτρα, όπως έκανε ο Jon Lord και ζήτησα από τον Mike να κόψει ένταση από τους άλλους και να ανεβάσει τη δική μου. Και το έκανε! (γέλια)

Rockpages.gr: Το “Rapture…” κυκλοφόρησε το 2005 και από τότε οι Deep Purple περιοδεύουν ασταμάτητα. Πότε να περιμένουμε ένα καινούριο studio άλμπουμ;

Don: Δεν ξέρω! Δεν λένε και πολλά. Μίλησα με τον Roger για την πιθανότητα ενός καινούριου άλμπουμ και είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξει ένα κάποια στιγμή. Το πρόβλημα βλέπετε είναι οι υποχρεώσεις των ζωντανών εμφανίσεων. Διότι, οι Deep Purple είναι ένα συγκρότημα που περιοδεύει, από αυτό εξαρτάται η ύπαρξή του. Είναι ένας μεγάλος οργανισμός. Μερικές φορές είμαστε 30 άτομα στο δρόμο, οπότε μπορείτε να καταλάβετε την πίεση που υπάρχει για τα οικονομικά. Θεωρώ, ότι τώρα το συγκρότημα είναι πιο επιτυχημένο από ποτέ. Όλα πάνε καλά και το παίξιμο είναι τρομερό! Πιστεύω ότι έχει επιστρέψει εκεί που πρέπει πάντα να είναι και ακούγεται όπως πρέπει να ακούγεται. Πήρε πολύ καιρό για να γίνει αυτή η επιστροφή, ώστε να ακούγεται όπως στα ‘70s. Έχω μιλήσει πολύ γι’αυτό με τον Paicey (Ian Paice) και στην αρχή έλεγε πως δεν ήταν πολύ ευχαριστημένος και ότι «δεν το αισθανόταν»…και ίσως πριν από ενάμιση χρόνο, ενώ υπέγραφαν το “Made In Japan” (ο Paice) είπε ότι έτσι θα ‘πρεπε να παίζουν. Όπως όταν όλα ήταν στο πάτωμα, έτσι λοιπόν ξεφορτωθήκαμε όλα τα raisers για τα τύμπανα και τα πλήκτρα και τα βάλαμε στο πάτωμα. Αρκετά επαναστατικό, θα έλεγα! Και έτσι η αίσθηση στην κάθε συναυλία είναι καλύτερη! Ξέρετε, οι Deep Purple ήταν πάντα…hooligans! Όταν ήμουν στο κολλέγιο, στο τελευταίο έτος, είχα πάει να παρακολουθήσω μια συναυλία τους και…Ω, Θεέ μου! Μου ανατίναξαν το μυαλό! Και νόμιζα ότι δεν το έκαναν πια αυτό. Ήξερα ότι η μπάντα ήταν πολύ καλή, αλλά της έλειπε το φονικό χτύπημα. Αν ετοιμάζεσαι να δώσεις ένα τελειωτικό χτύπημα σε κάποιον πρέπει να σιγουρευτείς ότι είναι θανάσιμο…

Rockpages.gr: …και η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που σας βλέπουμε στην Ελλάδα είστε και καλύτεροι. Πόσο καλύτεροι θα είστε αυτή τη φορά;

Don: Δεν πιστεύω ότι θα απογοητευτεί κανείς! (γελάει) Το show μας έτσι κι αλλιώς ως ένα βαθμό διαμορφώνεται συνεχώς. Το συγκρότημα έχει «σφίξει» ακόμα περισσότερο. Όπως λέει και ο Paicey, «έχω αρχίσει να το βελτιώνομαι».

Rockpages.gr: Έχεις δουλέψει με το Ritchie Blackmore και τώρα δουλεύεις με τον Steve Morse. Δεν θα μπούμε στη διαδικασία του «ποιος είναι καλύτερος», γιατί όλα αυτά δεν έχουν κανένα νόημα, αλλά θα σε ρωτήσουμε με ποιόν είχες καλύτερη συνεργασία;

Don: Τα πάμε πολύ καλά με τον Steve, αλλά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, από ότι όταν δούλευα με τον Ritchie. Οι Deep Purple είναι μια μπάντα του κλασικού rock. Εγώ έχω το ρόλο του Jon Lord και ο Steve το ρόλο του Blackmore, αλλά έχουμε κατορθώσει να περάσουμε τη δική μας ταυτότητα. Αλλά, όσο περνούν τα χρόνια, παύεις να είσαι όσο δημιουργικός ήσουν πιο νέος. Οπότε, θα έλεγα ότι υπήρξε μια περίοδος της ζωής μου που έπαιζα πολύ καλύτερα από όσο έχω παίξει πρόσφατα. Όταν ήμουν στα 26-27, μόλις είχα γνωρίσει τον Ritchie, πετούσα! Και εκείνος ήταν από τους πιο δημιουργικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Ήταν μεγαλοφυής. Έμαθα πάρα πολλά από εκείνον. Ήταν δύσκολο να δουλέψεις μαζί του, αλλά ήταν κάτι που είχε μεγάλη αξία, με άλλαξε και με έκανε διαφορετικό άτομο. Νομίζω ότι όλοι όσοι έχουν δουλέψει με τον Ritchie θα συμφωνήσουν σε αυτό. Ήταν μνημειώδεις στιγμές. Μου θυμίζει κάτι που είχε πει κάτι ο Dean Martin για τον Frank Sinatra. Ο Dean ήταν τρομερός τραγουδιστής, αλλά είπε: «αυτός είναι ο κόσμος του Frank και πρέπει να είμαστε πολύ χαρούμενοι που ζούμε μέσα σ’ αυτόν». Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με τον Ritchie… Όσο για τον Steve, είναι πολύ αστείο που τελικά τον επέλεξαν για να αντικαταστήσει τον Blackmore, διότι εγώ έπαιξα ρόλο σε αυτό! Όταν ήμουν στους Rainbow άκουσα ένα άλμπουμ που λεγόταν “Faceless” ή κάτι τέτοιο (ΣΣ: το άλμπουμ λεγόταν “Unsung Heroes” (1982)), από τους Dixie Dreggs και ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το κομμάτι “Go For Baroque”…το έβαλα στον Roger (Glover) να το ακούσει και είπε «πω,πω άκου τι παίζουν αυτοί εδώ!»…το παίξιμο ακουγόταν τόσο φρέσκο, ο Steve είναι ένας τρομερός κιθαρίστας, και από τότε έμεινε στο μυαλό του Roger. Του έδωσα την κασέτα με το άλμπουμ κι ας λέει ότι δεν του την έδωσα για να πάρει εκείνος το credit! (γέλια)

Rockpages.gr: Έχεις να κάνεις κάποιο σχόλιο για την καριέρα του Ritchie τα τελευταία δέκα χρόνια;

Don: Πήγα να τον δω πριν από δυο χρόνια, μαζί με τη γυναίκα μου στο Nottingham, όπου έπαιζαν οι Blackmore’s Night και περάσαμε πολύ καλά. Τρομερό show! Πιστεύω ότι παίζει καταπληκτικά. Είναι βέβαια διαφορετικό…ξέρετε είναι πάρα πολύ δύσκολο να αλλάξεις αυτό που κάνεις (ΣΣ: it’s very difficult to change your act). Αλλά, πιστεύω, από την άλλη, ότι μπορεί να τον πετύχαμε σε καλή βραδιά. Θα μπορούσαμε να είχαμε πάει το προηγούμενο βράδυ και να μην ήταν τόσο καλά. Πάντως, έπαιξε δυο ώρες και με τη γυναίκα μου πήγαμε backstage και μας υποδέχτηκε πολύ ζεστά. Χάρηκα πολύ που τον έβλεπα. Μιλήσαμε για περίπου μισή ώρα, για τους Rainbow και τους Deep Purple. Και του είπα, «Ritchie, αισθάνομαι παράξενα στους Deep Purple» και με ρώτησε γιατί και του απάντησα «που εγώ είμαι στο συγκρότημα κι εσύ δεν είσαι. Περίεργος που είναι ο κόσμος». «Πολύ περίεργος», απάντησε (γέλια).

Rockpages.gr: Είπε καλά λόγια για τους Purple, ή όχι;

Don: Καλά είπε! Μόνο καλά λόγια λέμε! Μου φάνηκε πολύ ευτυχισμένος, γνώρισα και τη γυναίκα του την Candice, μου φάνηκε πάρα πολύ καλή. Όλοι φαίνονται χαρούμενοι backstage. Μίλησα με τον πληκτρά και μου είπε ότι περνούσε απίθανα.. Ξέρετε, ο Ritchie καμιά φορά μπορεί να γίνει πολύ στρυφνός και δεν το πίστευα που όλα πήγαιναν τόσο καλά…

Rockpages.gr: Επίσης, έχεις δουλέψει και με τον “Madman”, τον Ozzy Osbourne. Ιδιαίτερα στο “Bark At The Moon”, αν κοιτάξεις τα credits θα δεις ότι γράφει πως όλα τα τραγούδια τα έγραψε ο Ozzy. Είναι αλήθεια αυτό;

Don: Όχι δεν είναι. Η αλήθεια είναι πως αυτή ήταν μια πολύ πικρή στιγμή. Αλλά, τώρα όλα αυτά ανήκουν πια στην ιστορία. Ξέρετε, στη μουσική βιομηχανία υπήρχε ένα τρομερό πράγμα, το οποίο ξεκίνησε από την οικονομία, το φαινόμενο του cross collateralization. Πιστεύω ότι ο Ozzy και η Sharon ήταν σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, γιατί έτσι κι αλλιώς το να τρέχεις μια μπάντα στην Αμερική και να περιοδεύεις με 30 άτομα προσωπικό έχει πάρα πολύ μεγάλη πίεση. Οπότε μου είπαν ότι έπρεπε να το κάνουν αυτό για να συνεχίσουν το συγκρότημα. Δεν χάρηκα και πολύ, αλλά μέχρι τότε δούλευα ασταμάτητα για τέσσερα χρόνια. Και μιλάμε για πολύ δουλειά, χάρη στην οποία έκανα καριέρα. Οπότε, δεν παραπονιέμαι, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Μου αρέσει πάρα πολύ να δουλεύω. Και μου αρέσει ο τρόπος που διαχειρίζεται η Sharon το συγκρότημα. Ουσιαστικά, ο τρόπος που ΠΡΕΠΕΙ να διαχειριστεί τον Ozzy για να είναι σε φόρμα! Αλλά για μένα ήταν όλα καλά. Το συγκρότημα ήταν πάντα πολύ καλό. Βέβαια, προς το τέλος της παραμονής μου τα πράγματα είχαν γίνει αρκετά άσχημα και εγώ είχα δυο παιδιά που δεν τα είχα δει καθόλου και περίμενα άλλο ένα, οπότε πήγα σπίτι μου για δυο χρόνια, μέχρι που με έδιωξε η γυναίκα… «Άντε πήγαινε να δουλέψεις!» (γέλια)

Rockpages.gr: Τι θα έκανες αν δεν ήσουν μουσικός;

Don: Θα ήμουν επαγγελματίας παίκτης cricket! Ήμουν τραγικός, αλλά αυτό θα ήθελα να γίνω (γέλια)!

Rockpages.gr: Ας πούμε ότι θα έπρεπε να φύγεις για πάντα από το σπίτι σου και είχες τη δυνατότητα να πάρεις μαζί σου μόνο ένα από τα βραβεία που έχει, ποιο θα έπαιρνες;

Don: Καλή ερώτηση! Μάλλον, θα έκλεβα το βραβείο του Mandy Lyons (ΣΣ: Ten Years After), τον πλατινένιο δίσκο για το “Woodstock”! (γέλια) Νομίζω ότι θα έπαιρνα μαζί μου τον πρώτο μου χρυσό δίσκο, το “Variations” του Andrew Lloyd Webber, που τον είχα δώσει στους γονείς μου, που τον είχαν κρεμάσει στον τοίχο για να τον βλέπουν οι επισκέπτες. Αυτό το βραβείο είναι πολύ ξεχωριστό!

Rockpages.gr: Πως αισθάνθηκες όταν σαν μουσικός έφτασες στο επίπεδο όπου σε επέλεγαν να παίξεις σε ένα άλμπουμ επειδή είσαι ο Don Airey;

Don: Δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι. Δεν έκανα ούτε ένα εύκολο session. Για μένα δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Είναι πάντα το ίδιο… εδώ γύρω (ΣΣ: το ξενοδοχείο βρίσκεται πολύ κοντά στη Russel Square) υπήρχαν πολλά στούντιο στα οποία είχα δουλέψει και τα θυμήθηκα όπως περπατούσα στο δρόμο για να έρθω εδώ… έμπαινες μέσα στο μικροσκοπικό στούντιο και έπρεπε να προσφέρεις αποτέλεσμα. Εμφανίζεσαι, κάθεσαι και πρέπει να συγκεντρωθείς. Και είναι πάντα δύσκολο. Έχω ένα στούντιο σπίτι μου και είναι το ίδιο δύσκολο… «ο ηχολήπτης θα έρθει σε πέντε λεπτά» και αγχώνεσαι και σου σπάνε τα νεύρα. Αυτό πρέπει να το έχεις πάντα στο μυαλό σου, γιατί πάντα υπάρχουν δυο περιορισμοί, ο χρόνος και το χρήμα. Αυτά είναι τα δυο πιο σημαντικά πράγματα στο στούντιο. Θέλουν από σένα να είσαι γρήγορος και καλός. Δεν παίζει ρόλο ποιος είσαι, τι έχεις κάνει και τι κάνεις τώρα. Καμιά φορά με παίρνουν τηλέφωνο και με ρωτάνε αν θέλω να συμμετάσχω σε κάποιο άλμπουμ και πόσα παίρνω. Όταν τους λέω τους κάνει εντύπωση, αλλά είναι πολλά λεφτά για αυτό που κάνω. Απλά είμαι ο πληκτράς, παίζω πλήκτρα! (γελάει)